czwartek, 24 grudnia 2015

Święta, Święta.


Ostatnio nie mam w ogóle czasu na pisanie tutaj i zaglądanie do Was, za co przepraszam. Może w najbliższym czasie coś tu naskrobię, a teraz z okazji świąt chciałabym złożyć Wszystkim życzenia, a więc:

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam, abyście spędzili jej w ciepłej, rodzinnej atmosferze, życzę nadziei i własnego skrawka nieba, filiżanki dobrej, pachnącej kawy, pięknej poezji i muzyki, odpoczynku i zwolnienia oddechu, nabrania dystansu do tego co wokół i wiele chwil roziskrzonych śmiechem i wspomnieniami. Poza tym życzę Wam również szampańskiej zabawy sylwestrowej i samych szczęśliwych dni w nadchodzącym roku. 

Wesołych Świąt!
Ania, buziaki! :*



czwartek, 12 listopada 2015

Ciężki listopad.

Cześć Wam!

Dawno mnie tu jakoś nie było, ale obowiązki, studia i inne rzeczy mnie przytłaczają z każdej strony, a czasu wciąż za mało. Minęło zaledwie półtora miesiąca, odkąd ponownie pojawiłam się na uczelni. Studia nie dają o sobie zapomnieć i ciągle jest coś do roboty. Z wielu przedmiotów nie mam zaliczeń testowych, więc nauki nieco mniej, ale za to mamy zrobić różne projekty, prezentacje i jakieś inne prace tego typu. Chociaż nie wiem co lepsze. Nie będę musiała zakuwać różnych rzeczy na pamięć, które w połowie będą pewnie nieprzydatne, ale za to i tak trzeba poświęcić czas na robinie jakiegoś zadania.

Tak więc trzeba ogarnąć biznes plan na jakąś "swoją firmę", trzeba przeanalizować kilka artykułów z ustawy i je zreferować, zaprezentować, odnaleźć przedsiębiorstwo, które przeżyło kryzys na rynku i je opisać w pracy, a później także zaprezentować, i jeszcze znaleźć inne przedsiębiorstwo i przedstawić jego finanse, wskaźniki różne i ogólna jego analiza, bla bla bla. Jest tego trochę.

A i zapomniałabym o najważniejszym. Do tego jeszcze moja praca licencjacka, która w ogóle mi nie idzie. Co prawda ostatnio zrobiłam postęp, usiadłam do niej i coś tam napisałam, z czego jestem dumna, bo naprawdę ciężko się do tego zabrać. 


Finanse, bankowość, kredyty czekają cały czas.

Mam teraz trochę wolnego, więc mam nadzieję, że uda mi się kilka rzeczy zrobić, żeby potem nie robić nic na ostatnią chwilę. To będzie piękny listopad. 

Żeby się trochę odstresować, od całych tych obowiązków, nauki i uczelni poprzedni weekend spędziłam wraz z przyjaciółkami. Miałam potem małe wyrzuty sumienia, że przez ten czas tyle mogłam zrobić, ale tak dawno się wspólnie razem nie bawiłyśmy. Dlatego, nawet jak macie wiele obowiązków warto zrobić sobie przerwę i spotkać się z przyjaciółmi. Uśmiechać się i bawić, tak po prostu! :)


A jak wam mijały ostatnie dni? 
Pozdrawiam, Ania :)


Bardzo mi się spodobał ten cover! :)




wtorek, 27 października 2015

12. "Słodkich snów Anno" J. Opiat-Bojarska

W ostatnim poście wspomniałam, że uciekam, aby czytać książkę, która mnie wciągnęła. Mowa o książce „Słodkich snów Anno” Joanny Opiat-Bojarskiej. Tak więc już wczoraj ją skończyłam i chciałam pochwalić się swoimi odczuciami.



Autor: Joanna Opiat-Bojarska
Tytuł: Słodkich snów, Anno
Data wydania: 12 marca 2014
Ilość stron: 392
Wydawnictwo: Filia


Słodkich snów Anno” opowiada o trzydziestoparoletniej Ance Rogozińskiej, która jest dziennikarką w ogólnopolskiej stacji telewizyjnej Primo Tv. Wpada ona na trop afery lekarskiej i próbuje odkryć prawdę. Ambitna kobieta, która dąży do celu za wszelką cenę, nawet kosztem życia prywatnego.

Nagle umierają osoby, które miały pomóc Annie odnaleźć prawdę. Samobójstwo, wypadek czy morderstwo? Anna wciąga się w swoje śledztwo nie wiedząc, że to może zmienić jej życie. Przy pracy pomaga jej dawny przyjaciel Łukasz, a także nieznajomy B.K. Kim jest Bezdenny Kapelusznik? Dziennikarka dostaje od niego pierwszy list, potem drugi i kolejny, każdy z nich jest zagadką, z którą Anna próbuje się zmierzyć.

Muszę wspomnieć, że początki tej książki był dla mnie trudne. Ciężko mi się je czytało, zwłaszcza kiedy występowały sceny, w których nie było mowy kto, z kim i dlaczego. Chociaż rozumiem, że to miało wciągnąć czytelnika. Na początku było też pełno różnych nazwisk, które mi się ciągle mieszały. Kto jest kim? Ale.. do czasu. Kiedy Bezdenny Kapelusznik napisał do Anny pierwszego e-maila nie mogłam się oderwać od książki. Uwielbiałam jego wiadomości objęte zagadkami.

Kiedy skończyłam książkę czułam wielki niedosyt. Dalej mam mętlik w głowie, chociaż wiele się wyjaśniło. Ale jednak tak nie do końca, bo na wiele moich pytań nie uzyskałam odpowiedzi.



Wyszukałam, że jest kontynuacja tej serii, dlatego niedługo się za nią zabiorę!

niedziela, 25 października 2015

Taki weekend.


Wiele osób ostatnio narzeka na jesień, że szaro, że zimno, że pada, że nie ma się ochoty, siły i w ogóle, że się nie chce i wiele innych podobnych narzekań. Ja jedynie narzekałam na wstawanie, kiedy to za oknem jeszcze było ciemno. A tak to, mnie jeszcze taka jesień nie dopadła... aż do czwartku.

Jesień w czwartek zawitała u mnie, ta zła jesień. Wpadłam chyba w jakiś stan przygnębienia i to ja wtedy nie miałam na nic ochoty. Zero humoru. Może to właśnie przez tą pogodę. Czwartek był ponury i zimny. Marzyłam, aby jak najszybciej znaleźć się w domu, pod kocykiem z herbatą z cytryną. I tak to, z tego powodu, darowałam sobie nawet ostatni wykład i już w południowy czwartek miałam weekend. Tak więc przez dwa dni nie wychylałam czubka nosa na zewnątrz. Na dwa dni się odcięłam. Zamknęłam się w swoich czterech ścianach, pod kocem z książką, albo z ulubionym serialem albo po prostu leżałam wpatrując się w sufit. Rozmyślałam, a w mojej głowie rodziły się różne dziwne myśli. Coś czego nie lubię.

Na okrągło oglądałam "Przyjaciół" serial, który nigdy chyba mi się nie znudzi. Lubicie? :)


W sobotę obudziły mnie lekkie promienie słońca, które próbowały się wybić z samego rana. U mnie cały dzień był ciepły i słoneczny, aż człowiek się uśmiecha wtedy. Ja również! W końcu! Całe przygnębienie minęło wraz z pojawieniem się słońca. Pogoda czasem naprawdę ma wpływ na nasz humor. Aż chciało się wyjść z domu. I wyszłam. A długi, bardzo długi spacer bardzo dobrze mi zrobił.

Gdy jest słonecznie mamy naprawdę ładną jesień!






Udało mi się także nakarmić kaczki. Taka mała rzecz, a cieszyła bardzo! :)



I tak to weekend dobiega ku końcowi. Teraz, o tej porze znowu za oknami robi się szaro. A u mnie już woda się gotuje na herbatę i książka czeka. "Słodkich snów Anno" Joanny Opiat-Bojarskiej trochę mnie wciągnęła, bo jednak te początki były trudne. Jestem ciekawa kim jest B.K. dlatego uciekam czytać.

Mam nadzieję, że Wam weekend minął lepiej niż mi. Życzę miłego wieczoru.
Buziaki, Ania. :) 


sobota, 17 października 2015

Filmowo #1


Cześć Wam! 
Ostatnio zauważyłam, że moja systematyczność równa się zeru, naprawdę. Próbowałam, próbuję to zmienić, ale ciągle coś mi przeszkadza i przez to ciągle nie mam czasu. A wszyscy wiemy, że dzięki systematyczności możemy osiągnąć wiele korzyści. Lepsze zorganizowanie, dotrzymywanie terminów, unikanie zmagań z długimi listami zadań, które miały być zrobione wczoraj czy przedwczoraj, a co najważniejsze więcej czasu dla siebie i dla znajomych.

Jak wspominałam wcześniej, ja tej systematyczności do końca nie mam. Dlatego przez pół weekendu będę zmagać się z ogarnięciem notatek, zadań i innymi rzeczami, którymi powinnam zająć się w tamtym tygodniu.

Co masz zrobić dziś, zrób... jutro, pojutrze.
Nie.
Co masz zrobić dziś, zrób... dziś.

Ostatnio jestem tak niezorganizowana, że nawet filmy oglądam na raty. Serio. A więc od ostatniego wpisu zdążyłam obejrzeć trzy filmy, które Wam teraz przedstawię. Może któryś oglądaliście?


Zacznę od „Najdłuższej podróży”, którą oglądałam podczas dwóch wieczór, po połowie, oczywiście. Jest to historia dwóch par, które nagle się zbiegają. Opowieści o miłości i niespełnionych marzeniach. Pierwsza dotyczy 91-letniego staruszka, który wspomina swoje życie w listach do ukochanej. I druga opowieść o dwójce młodych ludzi, których tak wiele różni. Ona – studentka historii, on – kowboj z rodeo, który skrywa pewną tajemnicę.

Film bardzo mi się podobał. Wzruszałam się w momentach, kiedy to Sophia i Ira czytali jego listy, kiedy to Ira opowiadał jej o swoim życiu, o życiu z jego Ruth. Chyba właśnie najbardziej podobały mi się te momenty. To takie piękne było dla mnie, że mężczyzna pisał do swojej ukochanej i jak ważne dla niego były te listy. 


Następny film, który udało mi się obejrzeć, kiedy to przepisywałam notatki, to „Karuzela”. Historia dwóch przyjaciół, którzy byli nierozłączni, a których w pewien sposób poróżniła kobieta. Chociaż nie jestem do końca pewna, czy można to tak ująć. Film o miłości i zdradzie, przyjaźni i... tajemnicy. 

Szczerze mówiąc obejrzałam film ze względu na obsadę męską. Tak! I myślę, że Mikołaj Roznerski i Mateusz Janicki bardzo się spisali, wypadli naprawdę dojrzale. 



I trzeci film, który udało mi się obejrzeć to „Warsaw by Night”. Krótkie opowieści o kobietach, o ich postrzeganiu miłości i związków. A wszystko to w jedną noc, która może zmienić ich życie.
Może nie jestem zachwycona tym filmem, ale dobrze go się oglądało pomiędzy notatkami, które ogarniałam. I raz na jakiś czas oderwałam wzrok od kartek, aby zerknąć na ekran na dłuższą chwilę.


Ogólnie, to mam za mało czasu. Na wszystko. 

Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was i że  przyjemniej spędzacie czas, niż ślęczenie nad notatkami. Życzę miłego wieczoru i niedzieli. I nie zapomnijcie posłuchać. Buziaki :)



poniedziałek, 5 października 2015

Kolejka za kolejką jak diabli nadali.



Post miał ukazać się w poniedziałek z zamiarem: kto lubi stać w kolejce? Jest poniedziałek, tyle że tydzień później. Wyszło tak, bo to był zabiegany tydzień, a kiedy już miałam chwilę spędzałam ją z książką. 

A wracając do poniedziałku sprzed tygodnia... Tak, trochę pomarudzę.
Coraz bliżej było do pierwszego października, kiedy to studenci zaczynają rok akademicki. Tak, ja też, więc trzeba było się w pełni zakwaterować w akademiku. Ania pomyślała, że fajnie byłoby jechać już w pierwszym wyznaczonym terminie z samego rana i mieć to z głowy. Niestety nie byłam jedyną studentką, która o tym pomyślała. I tak tym sposobem moje stanie w kolejce wyniosło... dwie godziny i trzydzieści pięć minut, dokładnie. Czekanie było okropne.
Bo kto lubi stać w długiej kolejce? Jeśli znajdzie się osoba, która podniesie rękę - bardzo podziwiam. Naprawdę. 

Miałam plany na ten dzień. Myślę, zamelduję się, wypakuję i cały dzień dla mnie. (i gdzie ten cały dzień? ) Kiedy już wpadłam do pokoju miałam ochotę się położyć i nic więcej nie robić, tyle że nawet nie miałam gdzie, bo cały pokój był zagrodzony rzeczami. Oczywiście wypakowanie się zajęło mi jeszcze więcej czasu, bo po takim czekaniu już mi się po prostu nie chciało. Marzyłam tylko o gorącej herbacie, kocyku i książce, zapomniałam o innych planach. Pomarudziłam.


Ostatnio przeglądając to i owo wpadłam na ten cytat. Pochodzi z książki "Wybór" - Nicholas Sparks i skradł on moje serce. Nie czytałam akurat tej książki, ale nadrobię, zwłaszcza że recenzje są bardzo pochlebne. Czytał ktoś? :)

"O ile rozmowa jest tekstem, o tyle śmiech jest muzyką, sprawiającą, że wspólnie spędzony czas staje się melodią, której można słuchać w kółko i nigdy nie straci uroku."


Zetknęłam się także z informacją o nowej książce Olgi Rudnickiej - "Diabli nadali" Przeczytałam zaledwie jej trzy książki, ale bardzo mi się spodobały. Właściwie to je wchłonęłam nie wiedząc kiedy i byłam zdziwiona, że to już koniec, że nie ma już czwartej części Natalii 5. Tu i tu mała wzmianka o książkach. 

 

Tyle książek, a czasu mało. :(



Teraz niestety wracam do notatek (Zdarza się, że wykładowcy zbyt szybko mówią, albo jeszcze szybciej przerzucają slajdy, i wtedy moje notatki wyglądają jak bazgroły, z których nie umiem się uczyć, bo wszystko muszę mieć ładnie napisane i poukładane, niestety. Czy Wy też tak macie? ) a także zabieram się za "Singielkę". Miałam nie zaczynać oglądać, ale jednak z ciekawości muszę zajrzeć.


Nie słucham takiej muzyki, ale dla tej piosenki zrobiłam wyjątek.

Pozdrawiam, Ania :)

piątek, 25 września 2015

Taki wrzesień. Horyzonty #1.



     Cześć Wam! Mimo iż mamy już kalendarzową jesień, za moimi oknami wciąż słońce i jest ciepło. No może dziś nieco mniej, niż w ostatnie dni, ale i tak powinniśmy korzystać jak najwięcej z ostatnich letnich promieni słońca. Zwłaszcza, że niedługo już chyba na dobre zasiądzie jesień, podczas której swobodnie będziemy mogli usiąść pod kocykiem z dobrą książką i gorącą herbatą – coś co lubię i jak każdy miłośnik czytania. :)


      Co do czytania. Nic się ostatnio nie pojawiło, ale czytam czytam. Bo odkąd skończyłam „Maybe Someday”, którą przeczytałam dosłownie w jeden dzień, wzięłam się za „Zaginiona dziewczyna” - Gillian Flynn i ją męczę. Tak, męczę. Kiedyś obejrzałam film na podstawie tej książki, przyznać muszę, że nie była to jakaś wielka rewelacja, ale całkiem dobrze mi się oglądało. Co innego za drugim razem, dla mnie film na jeden raz. Jednak postanowiłam dać szansę książce, zobaczymy jak będzie dalej. Chociaż opinie są różne. 



      
      W ostatnim czasie na nowo wciągnęłam się w wir seriali (na nieszczęście) Pretty Little Liars i Prawo Agaty, to były jedyne seriale, które zajmowały mój czas. A obecnie... W sierpniu wraz z koleżanką zaczęłam oglądać Dextera, co prawda od czwartego sezonu, ale to mi w niczym nie przeszkodziło. M. skróciła mi najważniejsze wątki, co i jak i się wciągnęłam na maksa. Został mi tylko do obejrzenia ostatni sezon.
     Zerknęłam również na inny serial, który został mi polecony przez parę osób, a mianowicie „Suits”, gdzie gra przystojny Patrick J. Adams. Mam za sobą zaledwie cztery odcinki, ale myślę, że zostanie ze mną na dłużej. Przy tym serialu, widząc ciągle aktorów w tych garniturach przypomniałam sobie o innym serialu, który tak bardzo uwielbiałam i bardzo ubolewałam, że się skończył. Mowa oczywiście o „White Collar”.
      Oglądaliście, któryś z tych seriali? :)


      Czym się jeszcze zajęłam podczas tego miesiąca? Na pewno większą aktywnością! :) Ubolewam nad tym, że w sierpniu podczas pracy odpuściłam sobie to nad czym pracowałam przed wakacjami. Trochę przybyło, o tak. Ale Mel B, Chodakowska przybyły na pomoc. Może z czasem zacznę w końcu biegać. Trzymajcie kciuki.

      Skończyło się lato. Powoli też kończy się wrzesień, a co za tym idzie? Tak, tak. Już wszyscy studenci wracają do swoich obowiązków, w tym również ja. Już od poniedziałku wszystko wróci do normalności, bez żadnego obijania, tylko ciężka praca (no dobrze, żartuję. zawsze się znajdzie czas na leniuchowanie z książką.) Oczywiście na studia w pełni przygotowana. 

Tak, uwielbiam takie „szkolne, kolorowe pierdoły". :)


Aaaa i trochę muzyki na koniec. MJUT i ich - "Wszyscy ludzie i ja", których odkryłam całkiem niedawno i mi się spodobała ta piosenka. Słuchajcie :)



Buziaki, Ania. :*

niedziela, 13 września 2015

Książkowo #2



To nie taka trzynastka pechowa, bo to wspaniała trzynastka!


Całe dwa miesiące mnie tu nie było, ale to nie znaczy, że nie czytałam. Niestety mało, ale czytałam. Praktyki, które musiałam odbyć, praca wakacyjna zabałaganiły mi trochę wakacje, przez co może i miałam mniej czasu. A jak go już miałam wykorzystywałam go bardziej aktywnie, nie siedząc przy laptopie, czy przy książce. Ale, ale... 



Udało mi się przeczytać „Między życiem a życiem”, którą zamierzałam przeczytać już jakiś czas temu. Po przeczytaniu opisu z okładki muszę przyznać, że spodziewałam się czegoś innego. Sama nie wiem czego. Czułam niedosyt po przeczytaniu tej książki, która swoją drogą zaciekawiła mnie jakoś w połowie, jak i nie dalej. Naprawdę strasznie męczyłam jej początek. Dokończyłam ją, bo chciałam wiedzieć jak to się potoczy dalej z podwójnym życiem bohaterki, a co najważniejsze czytałam dla niego: Ethan! Polubiłam tego chłopaka odkąd się pojawił. Pokochałam chłopaka, który był w tym jednym życiu dziewczyny, dlatego bardzo mi się nie spodobał koniec tej książki.




W tym czasie skończyłam też serię Olgi Rudnickiej. „Do trzech razy Natalie” była ostatnią częścią o pięciu siostrach. Wydaje mi się, że była chyba najzabawniejszą częścią, chociaż to naprawdę ciężko stwierdzić. Bardzo często się uśmiechałam pod nosem czytając o losach sióstr. 
Panowie: Adrian, Marian i Marcin dali niezły popis w ostatniej części – uwielbiam ich trójkę. Razem są naprawdę przezabawni. Faceci, którzy nie potrafią dać sobie rady z pilnowaniem dzieci i domu. A jeśli mowa o dzieciach. Córka jednej z bohaterek Amelka wykazała się w tej części jak nigdy. Już w poprzednich książkach pokazała, że jest mądrym dzieckiem, to w tej przebiła samą siebie. Przebiegła jak matka i ciotki.
Wielka szkoda, że to już ostatnia przygoda Natalii 5.


 
Dalej. Dalej przyszła kolej na „Cztery sekundy do stracenia”. Książka o dwójce młodych ludzi, którzy zmagają się ze swoją przeszłością.
Coś mi w niej brakowało, jednak podobała mi się, mimo iż nie przepadałam za główną bohaterką. Za to uwielbiałam Caina. Człowiek zagadka. Mężczyzna zafascynował mnie od początku, kiedy to jego życie ponownie wywraca się do góry nogami, gdy w jego drzwiach pojawia się Charlie. Bardzo mnie ciekawiło co ukrywał mężczyzna, co naprawdę kryje się za twarzą Caina.
Wielki plus za to, że historia była opowiadania zarówna z punktu widzenia mężczyzny jak i Charlie.



 
Rebecca Donovan i jej „Co jeśli...”  Cal Logan dostrzega swoją dawną przyjaciółkę w kawiarni, w mieście gdzie studiuje. Tyle, że to nie jest Nicole. Wygląda tak samo jak jego miłość z dzieciństwa, tyle że to nie ona. Dziewczyna, którą spotyka to Nyelle. 
Chłopak zaczyna zastanawiać się co się stało w przeszłości, co spowodowało, że Nicole zniknęła. Chciał wiedzieć kim jest Nyelle i dlaczego tak bardzo mu przypomina przyjaciółkę.
Czytanie tej książki zajęło mi naprawdę dużo czasu. Mimo iż bardzo mnie ciekawiło czy Nyelle to Nicole i co się wtedy stało, bardzo mnie również męczyło. Nie przepadałam także za Nyelle – podziwiłam ją. Zaskakiwała mnie za każdym razem, od jego pomysłu do drugiego. Imponowała mi, że ma tyle radości w sobie i optymizmu, chociaż nie do końca. Czuła się zraniona i się skrywała.
Nie spodziewałam się takiego zakończenia. Bardzo się wzruszyłam, bo mimo iż wymyślałam różne opcje co mogło się wydarzyć w przeszłości, nigdy nie przyszła mi do głowy taka sytuacja. 



 
A teraz na koniec... 
Wspaniała książka! "Maybe Someday" Colleen Hoover.





 
Aaaa! Nie wiem od czego powinnam zacząć. Ale chyba od tego, że zakochałam się w tej książce. Zakochałam się w głównym bohaterze. Zakochałam się w tej muzyce. W uszach ciągle słyszę Peterson'a i nie wiem czy bardziej wolę Maybe Someday, czy Living a Lie, a może It's You? I pozostałe również.
 
Ale może od początku...

Ona, Sydney – dziewczyna, która ma uporządkowane swoje życie: studiuje, pracuje i ma chłopaka, o którym myśli, że to ten. Nagle, całe jej życie się rozpada w jej dwudzieste drugie urodziny. Traci przyjaciółkę, chłopaka, pracę i dach nad głową.

On, Ridge, chłopak, który potrafi grać na gitarze, jak nikt inny. Gra całym sobą, i to całkowicie.
 
Nie potrafię opisać, jak bardzo wciągnęła mnie tak książka. Przeczytałam ją dosłownie w pół dnia, nie potrafiłam się oderwać. Już dawno nie czytałam książki, przy której zapomniałam o całym bożym świecie. Śmiałam się przy niej i płakałam jak nigdy. Autorka naprawdę wprowadziła świetny humor w tę książkę. Uwielbiam Warrena, przyjaciela głównego bohatera, który to najbardziej powodował uśmiech na mojej twarzy. Myślę, że autorka świetnie wykreowała każdą postać. Doskonale pokazała jak dwoje ludzi zmaga się ze swoimi uczuciami. Jak muszą skrywać swoją miłość i pożądanie. Książka sama rozwaliła mnie emocjonalnie od środka. 


 
Piosenki są przypadkowe, bo naprawdę wszystkie mi się podobają. :)


Pozdrawiam, Ania.

niedziela, 12 lipca 2015

Książkowo #1





Od ostatniego czasu przeczytałam kilka książek, jednak jakoś się złożyło, że nie miałam czasu o nich wspomnieć. Dlatego w kilku zdaniach o nich napiszę w jednym poście. I na pierwszy ogień idzie... "Z Tobą się nie nudzę"




Alice Clayton "Z Tobą się nie nudzę"

Tak więc po ostatniej książce "Nie dajesz mi spać" zabrałam się za jej drugą część a mianowicie "Z Tobą się nie nudzę". Jak wspominałam tutaj książka bardzo mi się podobała. Przyjemna, zabawna, którą szybko się czyta i powoduje, że chce się więcej. Dlatego zaczęłam czytać kolejną część. Wrażenia? Mieszane. Postać Caroline stała się dla mnie denerwująca. Ciągle tylko kariera i kariera, czasem miałam wrażenie, że zapomina o wszystkim innym oprócz pracy. Nie lubiłam takiej Caroline. Za to uwielbiałam Simona! Tak! Od pierwszej strony aż do ostatniej. Chyba tylko dla niego skończyłam czytać tę drugą część.



Iwona Czarkowska "Słomiana wdowa"

Kolejna książka, którą przeczytałam w tym czasie była "Słomiana wdowa" Iwony Czarkowskiej. Zwariowana i szalona Zu i jej perypetie. Zuzanna pracuje w agencji nieruchomości, ma męża Michała, który jest lekarzem i wyjeżdża do Londynu. Takim o to sposobem szalona Zu zostaje sama. Na szczęście wpada do niej jej siostra Baśka. Dlaczego na szczęście? Zuzanna nie potrafi gotować, ale za to potrafi wywrócić się na prostej drodze i wszędzie wkłada swój ciekawski nos. 

Nie powiem, abym jakoś bardzo zainteresowała się tą książką, ale przeczytałam będąc ciekawa jej zakończenia. I mam nadzieję, że kiedyś sięgnę po jej druga część. 




Olga Rudnicka "Natalii 5"

Coś, za co miałam zabrać się już wcześniej i już dawno na mnie czekały! :) O czym mówię? O "Natalii 5" Olgi Rudnickiej, a także kolejnej jej części "Drugi przekręt Natalii". Miałam sesję, naukę, jednak jakoś dla Natalii znalazłam trochę czasu i bardzo mi się podobały. Komedia plus kryminał, coś wspaniałego. Książki zainteresowały mnie już od pierwszych kartek. Jedno tajemnicze morderstwo i pięć kobiet o tym samym imieniu i nazwisku.

Naprawdę polecam! Można pokochać każdą Natalię i wszystkie jednocześnie. Gdybym miała wybierać, nie potrafiłabym. Każda kobieta jest inna, ale każda powoduje tyle samo zamieszania. Wstawiam kilka zabawnych cytatów z książki. Kilka, chociaż w książce nie brakuje humoru!


"- Przyjechałeś z Leszna? - zapytał Adrian.
- Z Poznania. Dlaczego miałbym przyjeżdżać z Leszna? - zdziwił się Darek.
- Natka jest z Leszna. Myślałem...
- Poznali się w Poznaniu - pospieszyła z wyjaśnieniem Magda.
- Na studiach - dodała Natka.
- Przecież ty jeszcze nie studiujesz - zauważył Marcin.
- No i co z tego? Ale mnie przyjęli. Więc jestem na studiach.
- Jesteście na tym samym kierunku... - domyślił się Marek.
- Nie, Darek studiuje historię - odezwała się Magda.
- To jak się poznaliście? - Adrian spojrzał podejrzliwie na chłopaka."



"- Cała szopka jest po to, żeby przekonać twojego eks, że masz nowe życie - zwróciła się do niej Anna. - Tylko że on teraz myśli, że twoje nowe życie wygląda tak, że zdradzasz Krzysztofa z Marcinem, który jest chłopakiem Magdy, a Magda zdradza Marcina z Darkiem, który jest chłopakiem Natki. Więc gdyby to wszystko była prawda, to by znaczyło, że mamy tu seksklub. Kawy? - Podała filiżankę Potockiemu."


"Zwłoki znaleźli tylko dlatego, że się nie ruszały." - Padłam, gdy to przeczytałam! Tak podsumowała prace policjantów jedna z sióstr. Czytając, znając dokładniej treść co i jak, gdy to przeczytałam nie mogłam śmiać się przez jakiś czas. :)


Oczywiście to nie koniec historii sióstr. Jest kolejna, trzecia część, której jeszcze nie przeczytałam. Ale na pewno za jakiś czas to nadrobię! 




Harlan Coben "Tęsknię za tobą"

I ostatnia książka, którą przeczytałam zaledwie w jeden dzień, bo tak mnie wciągnęła to: Coben Harlan – Tęsknię za tobą. Uwielbiam Cobena, więc byłam w siódmym niebie, kiedy sprawiłam sobie za prezent tę jego książkę.

Wszystko zaczyna się od jednego kliknięcia. Stacy, przyjaciółka głównej bohaterki Kat zakłada jej profil na randkowym portalu. Wszystko byłoby dobrze, gdyby Kat nie znalazła tam swojego byłego narzeczonego, który odszedł od niej osiemnaście lat temu. I nagle wszystko wraca. Dawna miłość, tęsknota za mężczyzną.

Kat Donovan jest policjantką jak jej ojciec, który już nie żyje. Kat również z tym się zmaga. Mimo iż jego zabójca siedzi za kratkami, kobieta próbuje odkryć na nowo prawdę o jego zabójstwie. Wszystko to powoduje, że jest to fantastyczna książka. Ja naprawdę nie mogłam się od niej odciągnąć.


Pozdrawiam, Ania



niedziela, 17 maja 2015

11. "Nie dajesz mi spać" Clayton Alice



Autor: Alice Clayton
Tytuł: Nie dajesz mi spać
Cykl: Nie dajesz mi spać (tom 1)
Data wydania: 24 września 2014
Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Pascal


Lekka, przyjemna i zabawna. Naprawdę zabawna. Zaczynasz czytać, a tu już koniec, właśnie tak miałam z ta książką. Czułam niedosyt po jej skończeniu, na szczęście... jest kolejna część, za którą biorę się z przyjemnością. Ale od początku.

Caroline przeprowadza się do nowego mieszkania i wszystko byłoby idealne, gdyby nie... jej sąsiad. Dokładnie.  Podczas każdej nocy Caroline słyszy dziwne odgłosy zza ściany.

- O, tak.
- Łup.
- O, tak.
- Łup.
 
Tak, to sąsiad za ścianą i jego harem, jak to nazwała Caroline jego towarzyszki. Kiedy to po raz kolejny kobietę budzą erotyczne przygody Simona – sąsiada, miarka się przebrała. Nie zważając na strój jaki ma na sobie zapukała do drzwi mężczyzny. I tak to zaczęła się przyjaźń Caroline i Simona, a między nimi aż kipi od tłumionej namiętności.

Pomimo iż lubiłam drugoplanowych bohaterów – Mimi i Sophii przyjaciółek Caroline, czy tez przyjaciół Simona, a także Jillian szefową Caroline – najchętniej czytałam, kiedy sceny składały się tylko z głównych bohaterów. I naprawdę nie miałam ich dosyć. Autorka znakomicie pociągnęła cały ten ich wątek. Chciało się czytać i czytać.

Oczywiście, jakbym mogła zapomnieć o innym domowniku w mieszkaniu bohaterki. Tak, Caroline miała wspaniałego kota – Clive. Uwielbiałam tego kota. Czasami miałam wrażenie, że on więcej rozumie niż inni, serio.

Podsumowując książka ta podobała mi się. Dawno nie czytałam tak przyjemnej i zabawnej książki. Mam nadzieję, że kolejna część „Z Tobą nie nie nudzę” mnie nie zawiedzie. 

Ania


niedziela, 10 maja 2015

10. "Dotyk Crossa" - Sylvia Day



Autor: Sylvia Day
Tytuł: Dotyk Crossa
Cykl: Rozpalona (tom 1)
Data wydania: 21 listopada 2012
Ilość stron: 416
Wydawnictwo:
Wielka Litera

Już dawno słyszałam o tej książce, o całym tym cyklu, jednak jakoś mnie nie przekonywały. Skusiłam się dopiero, kiedy koleżanka mi ją wcisnęła w ręce (i to dosłownie!) i tak to przeczytałam. 

Czytając opinie o książce, wszyscy porównywali ją do "50 twarzy Greya". Jakby nie patrzeć fabuła prawie identyczna. Jednakże większość opinii było za Crossem. Mnie samej ciężko ocenić. 
On, młody, bogaty i przystojny Gideon Cross. Po prostu Bóg, wymarzony mężczyzna dla każdej kobiety. I ona, główna bohaterka Eva, która nigdy by nie pomyślała, że ktoś taki jak Cross zainteresuje się nią. A jednak... i tu wszystko się zaczyna. 

Wiele razy chciałam zostawić tę książkę i do niej nie wracać. Zwłaszcza, kiedy obydwoje głównych bohaterów mnie denerwowali. Ciężko było mi czytać ciągle ich erotyczne wątki (mimo iż wiedziałam, czego dotyczy książka), a także kłótnie między nimi, ucieczki Evy, ciągłe gadanie o tym samym, jak ważni dla siebie są i że uda im się zmagać z ich przeszłością. I w tym właśnie momencie chciałam tą książkę dokończyć, tylko ze względu na tajemnicę Crossa. Chciałam wiedzieć co i jak dokładnie, bo z treści można co nieco wywnioskować. No, ale cóż... aby dowiedzieć się więcej o bolesnej tajemnicy Gideona musiałabym sięgnąć do tomu 2, bo w pierwszym nie zostało to wyjawione. 

Mimo iż książka ma wielu zwolenników i ją chwalą, również w kolejnych częściach, ja chyba sobie odmówię. Może kiedyś się skuszę na dalsze lody Gideona i Evy, w co wątpię.

Ania, pozdrawiam :)


poniedziałek, 6 kwietnia 2015

9. "Kłamczuchy" - Sara Shepard



Pora na "Pretty Little Liars" jako książka.

 Autor: Sara Shepard
Tytuł: Kłamczuchy (tom 1)
Cykl: Pretty Little Liars
Data wydania: 22 sierpania 2011
Ilość stron: 288
Wydawnictwo: Otwarte

Jakoś nigdy specjalnie nie ciągnęło mnie do książek Pretty Little Liars. Zwłaszcza jak pisali, że się różni od serialu, istnieje jakaś bliźniaczka Alison i tak dalej. Podobał mi się serial i nie chciałam tego zmieniać, czytając książki, w których pojawiały się inne wątki. Ale jednak... Właśnie skończyłam pierwszy tom „Kłamczuchy”. Nie wiem czy to z powodu przerwy w serialu, za którym już tęsknię, iż mnie cholernie denerwuje. Bo mimo całego uwielbienia serialu, ile można tego tak ciągnąć?! Powoli robi się to nie smaczne.. ale wciąż czekam na nowe odcinki.


Ale nie o tym mowa. Nie powiem, że mnie bardzo wciągnęła, że nie mogłam się oderwać od Kłamczuch, bo mogłam i zrobiłam to parę razy, ale w pewien sposób mnie zaciekawiła, ponownie. Kilka razy zastanawiałam się, czy ta scena była w filmie, bo faktycznie zapominałam. Umknęło mi kilka innych też rzeczy.

Po tej jednej części wciąż Spencer jest tą, którą najbardziej lubię. I muszę przyznać, że najbardziej uwielbiałam czytać rozdziały z jej udziałem. Uwielbiam też Wrena w książce! Pamiętam, lubiłam go też w filmie, ale Toby całkowicie mi go przyćmił, więc naprawdę świetnie było sobie przypomnieć duet Wrena i Spencer.

Lubię Emily, chociaż nie przepadam za jej partnerkami. Tak też jest z Mayą, nie przypadła mi do gustu w filmie, a tym bardziej w książce. Aria i Hanna, z nimi bywa różnie. Aria i Ezra. Ezra? Widzę go w serialu na początku i teraz w piątym sezonie. Różnica? Ogromna. Dlatego ciężko cokolwiek mi napisać o nich po jednym tym tomie, gdzie wydali mi się nudni. No cóż.

Nie wiem jak będzie z dalszymi tomami, ale mam nadzieję, że uda mi się przeczytać jakieś kolejne. Bo jednak ciekawość trochę zżera, jak to potoczyło się dalej w książce, znając serial. 


Ania :)

niedziela, 8 marca 2015

8. "Zanim sie pojawiłeś" - Moyes Jojo

 Autor: Jojo Moyes
Tytuł: Zanim się pojawiłeś
Cykl: Zanim się pojawiłeś (tom 1)
Data wydania: 11 września 2013
Ilość stron: 382
Wydawnictwo: Świat książki


Brak mi słów, jak bardzo wchłonęła mnie ta książka. Z każdym kolejnym rozdziałem chciałam więcej i więcej. Gdyby nie to, że miałam obowiązki, 380 stron połknęłabym w jeden dzień. Powieść, która trafia do serc, a mojego na pewno.

Życie dwudziestosześcioletniej Lou wywraca się do góry nogami, kiedy z dnia na dzień traci pracę w kawiarni, którą uwielbiała. Poszukując nowej pracy trafia do domu państwa Traynor, gdzie zostaje opiekunką Willa.
Will to trzydziestoparoletni mężczyzna, który od dwóch lat jeździ na wózku. Mężczyźnie ciężko jest przyzwyczaić się do nowego życia. Oddala się od każdego, kto chce mu pomóc, stając przed ciężkim wyborem, którego on jednak już dokonał. Z rozdziału na rozdział miałam nadzieję, że Will zmieni swój wybór i mimo wszystko nigdy jej nie traciłam. 

Na początku powieści Lou ciężko jest porozumieć się z Willem. Kobieta nie wiedziała jak się przy nim zachowywać, co robić, jak rozmawiać i o czym. Często mężczyzna był opryskliwy i zawsze znajdował powód, aby docinać Lou. Mimo to kobieta się nie poddawała. I z czasem znajduje tę nić porozumienia z Willem, z dnia na dzień lepiej się dogadują. 

Sama osobiście muszę przyznać, że uwielbiałam słowne potyczki tych dwojga, czy też kiedy to głównie Will przekomarzał się z główną bohaterką. Uśmiechałam się na samo jej nazwisko: Clark, kiedy Will je wypowiadał.

Jest to książka, która mnie bawiła, ale która powodowała, że się wzruszałam i płakałam. Także drogie panie, chusteczki w rękę, kiedy zaczniecie czytać, bo na pewno nie obejdzie się bez łez.